Zastrzeżenie dotyczące badań: Niniejszy artykuł ma na celu dostarczenie informacji edukacyjnych na temat właściwości chemicznych i biochemicznych związków badawczych. Wszystkie informacje są podane wyłącznie w kontekście naukowym. Treść ta nie stanowi porady medycznej ani nie promuje stosowania jakichkolwiek związków do zastosowań u ludzi lub zwierząt. Wszystkie wymienione związki są przeznaczone wyłącznie do badań laboratoryjnych.
MOTS-C (Mitochondrial Open Reading Frame of the 12S rRNA Type-c) to peptyd składający się z 16 aminokwasów, kodowany nie przez genom jądrowy, lecz przez genom mitochondrialny — konkretnie w obrębie genu 12S rRNA. Jego odkrycie w 2015 roku stanowiło istotny postęp w biologii komórkowej, wykazując, że genom mitochondrialny koduje bioaktywne peptydy o funkcjach sygnalizacyjnych, podważając długo utrzymujący się pogląd, że zdolność kodowania białek przez mitochondria ogranicza się do składników aparatu fosforylacji oksydacyjnej. MOTS-C jest obecnie uważany za członka rosnącej rodziny peptydów pochodzenia mitochondrialnego (MDP) pełniących role w metabolizmie komórkowym i odpowiedzi na stres.
Odkrycie i znaczenie
MOTS-C został zidentyfikowany w 2015 roku przez zespół badawczy kierowany przez profesora Pinchasa Cohena z Leonard Davis School of Gerontology na University of Southern California. Odkrycie zostało dokonane poprzez analizę bioinformatyczną otwartych ramek odczytu w genomie mitochondrialnym, połączoną z badaniami proteomicznymi identyfikującymi odpowiadający peptyd w osoczu ludzkim i ekstraktach komórkowych.
Odkrycie, że genom mitochondrialny koduje peptyd sygnalizacyjny, który przemieszcza się do jądra i moduluje ekspresję genów jądrowych, otworzyło nową perspektywę na mitochondria jako organelle sygnalizacyjne międzykomórkowe i wewnątrzkomórkowe, wykraczającą poza ich ustalone role w produkcji energii. MOTS-C różni się od innych peptydów pochodzenia mitochondrialnego (takich jak Humanin, który jest kodowany w genie 16S rRNA) swoim pochodzeniem z 12S rRNA oraz specyficznym profilem aktywności biologicznej.
Struktura molekularna i profil chemiczny
| Specyfikacja | Dane |
| Nazwa zwyczajowa | MOTS-C |
| Pełna nazwa | Mitochondrial Open Reading Frame of 12S rRNA Type-c |
| Numer CAS | 1627580-64-6 |
| Wzór cząsteczkowy | C95H152N28O22S2 |
| Masa cząsteczkowa | ~2174,6 g/mol |
| Sekwencja | Yr-Thr-Met-Met-His-Gln-Asp-Ser-Ser-Pro-Thr-Ser-Thr-Gly-Thr-Ser (ludzka) |
| Liczba aminokwasów | 16 |
| Pochodzenie genomowe | Gen mitochondrialny 12S rRNA |
| Wygląd | Biały liofilizowany proszek |
| Rozpuszczalność | Rozpuszczalny w sterylnej wodzie lub wodzie bakteriostatycznej |
| Przechowywanie (liofilizowane) | -20°C, stabilny do 24 miesięcy |
| Przechowywanie (po rekonstytucji) | +4°C, zużyć w ciągu 4 tygodni |
| Czystość (klasa badawcza) | >99% metodą HPLC |
Badania nad szlakiem AMPK
Najobszerniej scharakteryzowany mechanizm molekularny leżący u podstaw biologicznych efektów MOTS-C w systemach badawczych obejmuje aktywację kinazy aktywowanej przez AMP (AMPK). AMPK jest centralnym komórkowym czujnikiem energii, aktywowanym, gdy stosunek AMP do ATP wzrasta — wskazując na niski stan energetyczny komórki. Po aktywacji AMPK promuje procesy kataboliczne w celu przywrócenia poziomu energii i hamuje procesy anaboliczne zużywające energię.
Badania wykazały, że MOTS-C aktywuje AMPK poprzez mechanizm obejmujący jego translokację do jądra, gdzie moduluje ekspresję genów metabolicznych. Konkretnie, badania wykazały interferencję MOTS-C z cyklem metionina-folian w kontekście stresu mitochondrialnego, prowadzącą do akumulacji ZMP (monofosforan AICAR), endogennego aktywatora AMPK. Stanowi to proponowany mechanizm, poprzez który MOTS-C łączy sygnały stresu mitochondrialnego z jądrowymi odpowiedziami transkrypcyjnymi za pośrednictwem AMPK.
Badania nad wrażliwością na insulinę
Badania w zwierzęcych systemach modelowych analizowały wpływ MOTS-C na wrażliwość na insulinę i metabolizm glukozy. Badania na modelach gryzoni karmionych dietą wysokotłuszczową wykazały, że leczenie MOTS-C było związane z poprawą wskaźników wrażliwości na insulinę, w tym zwiększonym wychwytem glukozy w preparatach mięśni szkieletowych i zmniejszoną produkcją glukozy wątrobowej.
Proponowany mechanizm obejmuje mediowane przez AMPK efekty MOTS-C na translokację GLUT4 w komórkach mięśniowych oraz jego wpływ na metabolizm lipidów wątrobowych — oba będące konsekwencjami aktywacji AMPK. Badania in vitro z wykorzystaniem pierwotnych kultur miocytów i hepatocytów wykazały spójne wyniki, przy czym leczenie MOTS-C było związane ze zwiększonym wychwytem glukozy i zmniejszoną akumulacją lipidów w komórkach traktowanych w porównaniu z nietraktowanymi.
Badania z zakresu biologii wysiłku fizycznego
Obszarem rosnącego zainteresowania naukowego jest potencjalna rola MOTS-C jako mitokiny — cząsteczki sygnalizacyjnej pochodzenia mitochondrialnego uwalnianej w odpowiedzi na wysiłek fizyczny lub stres metaboliczny. Badania wykazały, że poziomy MOTS-C w osoczu zmieniają się w odpowiedzi na wysiłek fizyczny w modelach gryzoni, co prowadzi do hipotezy, że MOTS-C może funkcjonować jako część kaskady sygnalizacji molekularnej, poprzez którą wysiłek fizyczny wywiera efekty metaboliczne.
Badania analizujące efekty egzogennego MOTS-C w systemach eksperymentalnych wykazały wyniki zgodne z potencjalną rolą mimetyczną wysiłku fizycznego, w tym zwiększony wychwyt glukozy przez mięśnie i markery biogenezy mitochondrialnej w systemach hodowli komórkowych. Wyniki te pozycjonują MOTS-C jako cenne narzędzie badawcze do studiowania molekularnych podstaw adaptacji metabolicznych wywołanych wysiłkiem fizycznym.
Badania nad starzeniem
Biorąc pod uwagę jego pochodzenie mitochondrialne i wpływ na AMPK — szlak zaangażowany w liczne mechanizmy związane z długowiecznością — MOTS-C wzbudził zainteresowanie w badaniach gerontologicznych. W badaniach na zwierzętach odnotowano, że poziomy MOTS-C maleją wraz z wiekiem w kilku typach tkanek, a egzogenne leczenie MOTS-C w modelach starszych gryzoni było związane z poprawą parametrów wydolności fizycznej i wskaźników metabolicznych w porównaniu z nietraktowanymi starszymi kontrolami.
Potencjalny związek między mitochondrialną sygnalizacją MOTS-C a procesami starzenia komórkowego stanowi pionierski obszar badań, w którym naukowcy badają jego interakcje z innymi szlakami związanymi ze starzeniem, w tym sirtuinami, mTOR oraz stosunkiem NAD+/NADH.
Obsługa laboratoryjna
| Specyfikacja | Dane |
| Rozpuszczalnik do rekonstytucji | Rozpuszczalnik do rekonstytucji |
| Przechowywanie liofilizowane | -20°C w szczelnie zamkniętej fiolce |
| Przechowywanie po rekonstytucji | +4°C, zużyć w ciągu 4 tygodni |
| Cykle zamrażania-rozmrażania | Minimalizować; podzielić na porcje przed przechowywaniem, jeśli planowane jest wielokrotne użycie |
| Uwagi dotyczące obsługi | Obowiązują standardowe protokoły postępowania z peptydami; brak nietypowych problemów ze stabilnością |
Uwaga: MOTS-C jest dostępny w Aminopept wyłącznie do badań laboratoryjnych. Wszystkie informacje są przedstawione wyłącznie w celach naukowych i edukacyjnych. Ten związek nie jest zatwierdzony do stosowania u ludzi ani zwierząt.——————————————————————————————————-
MOTS-C jest dostępny w postaci liofilizowanej klasy badawczej w katalogu badawczym Aminopept. Dostarczany wyłącznie do badań laboratoryjnych i in vitro.
→ Zobacz MOTS-C w katalogu badawczym



Dodaj komentarz